Saturday, June 18, 2016

*** მარიამ კოზმანიშვილი



***
როცა მთვარე, ირიბი,

ნისლის ზეფირს გაჰყვება,
მზე ტირიფის მტირალ ტანს
როცა ცხელ შუბლს მიადებს,
მდინარისპირს, ყანჩებთან
და შრიალა არყებთან,
ქვებზე, როგორც კეცებზე,
დავდებ ხსოვნის ხმიადებს.
მერე, შებინდებულზე,
შუქ-ჩრდილების თამაშში,
დღეს რომ ააბულულებს
ღამის ბნელი ფიწალი,
ჩავემხობი მწუხარედ
ყაყაჩოთა ყანაში
და ბეჯითი ბავშვივით,
უშენობას ვისწავლი.
/მ.კ./

No comments:

Post a Comment