ნახევარმთვარე *ლიკა ყიფშიძე*

ჩემს სხეულს კვლავაც

სურნელი აქვს შენი ნაკოცნის,

ისევ შემენთო სურვილი

და ჟინი არმოცდის!

ბაგით კვლავ მინდა გისველებდე

მაგ ლამაზ თვალებს

და ველურ ვნებას ირეკლავდეს

ზეციდან მთვარე!

მიწის მკლავებზე გადაწოლილ

მიბნედილ ღამეს,

მინდა კვლავ შურდეს,

ათრთოლებდეს ეს სინეტარე!

ცას ვარსკვლავები გზნებისაგან

უციმციმებდეს

და კვლავ ცდილობდეს

რომ მიწის ჩრდილს

გაექცეს მთვარე!

ნახევარმთვარე,

ასე თეთრი ,ასე ნათელი,

კვლავ იყოს მოწმე

სიყვარულის ალად ანთების!

თუკი გაინაპირე *ლიკა ყიფშიძე*

ხშირად უნდა გამექცე,

ხშირად უნდა წახვიდე.

რომ მოადგე მერე,კვლავ

ჩემი გულის ნაპირებს!

...სიყვარული ხანდახან

მიტომ გაინაპირებს,

რომ თავიდან წარღვნას

და ქარბორბალას აპირებს!

ხშირად უნდა შეხედო

საყვარელ ქალს შორიდან,

რომ დარწმუნდე მის მსგავსი

შენთვის არვინ შობილა!

მოინატრო ის მზერა,

მზესავით რომ გწყურია,

მის თვალებში ხომ მუდამ

შენთვის გაზაფხულია!

ნუ დაიწყებ მის ძებნას

სხვა ქალებში იცოდე,

სინანულის შეტევა

მერე არ შეგიცოდებს!

დააფასო უნდა ის,

რაც ცხოვრებამ ინება,

შენთვის ხომ სასწაული

გრძნობა გამოიმეტა!

ხოდა,თუკი წახვედი,

თუკი გაინაპირე,

მწყურვალი დაუბრუნდი

შენი გრძნობის ნაპირებს!

მილოსელის ირონია *ლიკა ყიფშიძე*

...კარზე მკვეთრმა დაკაკუნებამ,

როგორც იქნა,გამომაღვიძა!

სიცივისაგან სხეულს ედო ნაცრისფერი,

ოთახს თვალი მიმოვავლე...

ნაკვერჩხალი უკვე სულმთლად

ჩამწვარიყო,ჩანაცრილიყო!

ბუხრის ანტიკურ ორნამენტებს

და მილოსელის ქანდაკების,

ასლს,რა თქმა უნდა,

ნაცრისფერი გადაკვროდა...

 ყველაფერს ახლა ირგვლივ

ეს ფერი–

ნაცრისფერი გადაფენოდა

და ნაცრისფრად თენდებოდა!

კვლავ ისმოდა კარზე კაკუნი,

გათოშილი

ვეგდე დივანზე,

ვერ ვინძრეოდი!

თუმცა აღარც სურვილი მქონდა

წამოდგომის!

და ყველაფერი გამახსენდა...

გამახსენდა,როგორ გელოდი!

შენ მითხარი,რომ მოხვიდოდი,

მითხარი,რომ არასოდეს

და არავინ

ასე ძლიერ არ გყვარებია,

რომ არასოდეს, ასე ძლიერ,

ჯერ არავინ  მოგნატრებია!

მე მჯეროდა და გელოდი!

ჯერ ბუხარი გავახურე,

მერე ლამაზი სასმისები შევარჩიე,

სუფრაც გავაწყვე,

იქვე ,დივანთან,მაგიდაზე

და გელოდი!

ცოტა დავლიე...

შენ კი არ ჩანდი...

ცოტას ცოტა დავამატე...

ვიხსენებდი ჩვენს სიყვარულს...

ედებოდა შეშას ალი,

ტკარცალებდა...

ჯერ ფეხსაცმელმა მომიჭირა

და გავიხადე!

მერე დამცხა...ღილებიანი ჩავიხსენი

ბოლომდე კაბა და ძირს დავაგდე...

შევამატე ბუხარს შეშა,

დავიმატე ჩემთვის ღვინო!

შენ კი არ ჩანდი!

კვლავ არ ჩანდი!

მერე მახსოვს ბევრი ვიცეკვე

და დავეშვი გათანგული რბილ დივანზე...

მენატრებოდი...

ისე ძლიერ მენატრებოდი,

მახსოვს ხელისგულს რომ ვყნოსავდი,

რადგან შენი სხეულის სუნს მივამსგავსე!

მერე ჩემს მკლავს დავუწყე კოცნა,

შენ მეგონე ...გავიხადე მთლად სამოსი!...

მერე არ მახსოვს,

კოცონს რცხვენოდა უკვე ჩემი,

თუ მე კოცონის!..

თენდებოდა,ნაცრისფერად თენდებოდა,

კარზე კი ისევ გაისმოდა

მკვეთრი კაკუნი,

სხეულს ედო ნაცრისფერი...

მილოსელის ქანდაკება საუკუნეებს

შესცქეროდა,

ჩანდა გულგრილი

და ირონია მძაფრდებოდა,

მის მომტვრეულ ხელებს 

როცა შევყურებდი!

Hey You "Reel 13" from Pink Floyd: The Wall

Hey you, out there in the cold
Getting lonely, getting old 
Can you feel me?
Hey you, standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles 
Can you feel me?
Hey you, dont help them to bury the light
Don't give in without a fight.

Hey you, out there on your own
Sitting naked by the phone
Would you touch me?
Hey you, with you ear against the wall
Waiting for someone to call out
Would you touch me?
Hey you, would you help me to carry the stone?
Open your heart, I'm coming home.

But it was only fantasy.
The wall was too high,
As you can see.
No matter how he tried,
He could not break free.
And the worms ate into his brain.

Hey you, out there on the road
always doing what you're told,
Can you help me?
Hey you, out there beyond the wall,
Breaking bottles in the hall,
Can you help me?
Hey you, don't tell me there's no hope at all
Together we stand, divided we fall.

დაგვიანებული წერილი /დავით შემოქმედელი/

წერილი არა _"იმეილი" უფრო მოდაში,

ძველ სიმბოლოებს "დილეიტით" უბრალოდ შლიან,

მე ფურცელს როგორც ძველ მეგობარს ჩემს ცივ ოთახში,

ამ ლექსით ვავსებ სიმარტოვეს და ვგზავნი გვიან...

ჰო... ჩემო კარგო, არ იდარდო, ჩვენ არ ვბერდებით,

ჟრუანტელია ერთმანეთის შეხება ვიდრე,

ჩამოცრემლებულ სველ ჭადრებთან ისევ ვჩერდებით,

ჩვენ უფრო მეტის პატრონები ვიდრე ამ მდიდრებს

გულს არ აურევთ შეჩურთული იქს ადგილს  ფული,

ვიდრე ეროსი ციკუტას შხამს მალვით არ დალევს,

და ამასაც გთხოვ არ გაგიტყდეს არასდროს გული,

ყველაზე მეტად სიყვარული აცოცხლებთ ქალებს.

ჩემთვის კი ისევ ქალწული ხარ ნამით ნამული,

ჩემი სიზმრებიც შენს საწოლთან ღამეებს ითევს,

ეს რა საყვარლად ამომწვანდა ველზე ზაფხული,

ისევ ხანძარი უკიდია შენს ბაღში ტიტებს.

წამო, ძვირფასო ეს ზამთარიც გავიაპრილოთ,

ვნების ალებთან რა შორია _ ჰადესი... ლეთა...

სატრფოსულებმა ითინათინ-იავთანდილონ,

კიდევ რამდენი გაგიჟება მოგველის ნეტავ?...

ნეტარ მას კაცსა... ♥ ლიკა ყიფშიძე ♥

პირველად მაშინ შემიყვარდი,

როცა იყავ მეფე დიდი 

და უძლეველი...

შენ შემამჩნიე,

თვალთა შენთა უსასრულობას

ვერ გავუძელი

და ვერ გავიგე,

უბრალო ქალი,

შენი ტრფობის სარეცელზე

როგორ აღმოვჩნდი!

ვიცი,შევცოდე!

მაგრამ ვნება შენი იყო

დიდი ესოდენ,

რომ უარი იქნებოდა

უარეს ცოდვის!

მერე წმინდანმა მიმიხმო,

ვთხოვე დალოცვა,

მან კი იგანა,

საყვედური მითხრა ასეთი:

,,საწყალობელო!რაისათვის

შორის ცოლ–ქმართა შენ

შთაჭრილ ხარ მით ცოდვითა?''

ბევრი ვიტირე,ყოველივე

შენ ერთს,ურცხვად, გადმოგაბრალე!

და როცა ცრემლმა, ჩემმა,

სულ დაალბო სამოსი ჩემი,

მხოლოდ მაშინ,მაშინ

მივიღე შენდობა და

აღვიკვეცე მონასტერში,

არა ნებით,დანებებით!

და ვნება ჩემი,

და გული ჩემი,

ოცნება ჩემი,

ცხოვრება ჩემი

და სიყვარული

შენ დაგიტოვე!

ვიცი,მეძებდი,

და გიყვარდი,

და აღმოგხდა ეს სიტყები,

შენ რომ გული ამოაყოლე:

,,ნეტარ მას კაცსა,ვინღა

არღარა ცოცხალ არსო!...''

მას მერე ბევრჯერ დავიბადე,

ბევრჯერ მოვედი,

მაგრამ ყოველთვის გყავდა

შენი შენ დედოფალი,

და სიყვარული და სარეცელი

თუკი გვქონდა მუდამ ზიარი,

ყოველთვის ახლდა ამ ჩვენს

კავშირს

ტანჯვა გახლეჩვის!

და,ალბათ,ახლა,რამდენჯერაც

დავიბადები,

იმდენჯერ უნდა შემიყვარდე,

იმდენჯერ უნდა გავიწირო,

რადგან, როცა შენ გშორდები

მუდამ შენთან რჩება

ვნება ჩემი,

და გული ჩემი,

ოცნება ჩემი,

ცხოვრება ჩემი

და სიყვარული!

ეტყობა ცოდვას მე

გულით ვერ ვინანიებ!

იქნებ სიყვარულს მიაქვს

ძალა მონანიების!

წრე შეჰკარით ღონივრად *სოსო ნადირაძე*

წრე შეჰკარით ღონივრად,

წრე შეჰკარით უშიშრად,

მრუში რატომ გგონივართ?!

მრუშზე უფრო მრუში ვარ!!!

ბევრმა ქვები მოზიდა,

მდინარიდან, ღელიდან,

მკვლელი რატომ გგონივართ ?!

მკვლელზე უფრო მკვლელი ვარ!!!

ქვებს სასწორზე წონიან,

ლოდის სროლა სწყურიათ,

ცრუი რატომ გგონივართ?

ცრუზე უფრო ცრუი ვარ!!!

ზნეობა გაქვთ მოტივად,

სისპეტაკე მეტივედ,

ავაზაკი როდი ვარ!

ავაზაკზე მეტი ვარ!!!

განა ველტვი იმედებს,

ან ცოდვები არ მახსოვს?

ჩასაქოლად მიმეტებთ,

ჩასაქოლზე ჩასაქოლს!!!

აჰა, უკვე ველი ჟამს,

და ხარხარებს კვლავ ქორო,

ვინაც უცოდველი ხართ,

გთხოვთ პირველმა მესროლოთ...