შ ე ნ ♥ ცირა ბარბაქაძე ♥

მე შენ გელაპარაკები... 
მთელი სამყარო კი ექოსავით მიმეორებს: 
მე ვარ... მე ვარ... მე ვარ... 
ვისაც შენ ელაპარაკები... 

მე შენ დაგეძებ... 
მზე კი მეუბნება: 
ეს მე მეძებ... მე მეძებ... მე მეძებ... 
აბა, იპოვე, ჩემი მეცხრე სხივი 
სად დაიმალა...? 
ჩემ წინ ყვავილი გაიშალა 
და დავინახე: 
იმ ყვავილში სხივი როგორ შეიპარა... 
დავინახე, მაგრამ არ ვიცი, 
როგორ ვიპოვნო... 

მე შენს ნაფეხურებს მოვყვები... 
წინ კი იმდენი ნაფეხურია... 
აღარ ვიცი, საით წავიდე... 
საით წავიდნენ ჩემი ზომა ნაფეხურები? 
მგონი სულაც ცალ-ცალს ვაბიჯებ... 

მე შენ გეძახი... 
ქარიშხლები გამცემენ პასუხს... 
ალბათ დამეწყო 
სიყვარულის ღვთაებრივი პარანოია... 
და ეს ფოთოლიც, ალვის ხეზე, 
შენ მიგამგვანე... 

მელაპარაკე... _ გეუბნები! 
უცებ სამყარო _ ხილული და უხილავი _ 
შენ მაგივრად მიწყებს საუბარს... 
შენ კი... შენ... სად ხარ... 
კაცი თუ ღმერთი? 
ეს ყველაფერი შენი ასლია... 

მე შენს თვალებშიც შენ დაგეძებ... 
ნამდვილი ”შენ” უნდა გიპოვნო... 
და დაგაბრუნო... 
და გეტყვი მერე: 
აღარ გნახო, შინიდან რომ ისე გახვიდე, 
არ დამიბარო... 

სანიშნე *პაატა შამუგია*

როცა კორპუსები ფანჯრებს მოხუჭავენ
და მთვარეები აყვავდებიან გუბეებში
და მდინარეები ტალღებს დაიკაპიწებენ
და ჩვენი გულები, როგორც ძაღლები,
ჯაჭვებს აიწყვეტენ
და ყველა შეყვარებულის გულებად დანაწილდებიან,
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა სინათლეები ჩაქრებიან
და სიბნელეები აენთებიან
და სიზმრები გამალდებიან და გამაღლდებიან და განაღდდებიან
და ხეები ჩიტებს მოისხამენ
და კალათებს მწიფე ბეღურებით გავავსებთ
და ვიტყვით: “გვშია”
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა ქარის ურიცხვი მოძრაობა
შეიძენს ურიცხვ მნიშვნელობას
და ჩემი სიხარული
დაემთხვევა ქარებს და ქარებს...
და ქართაგან ერთ-ერთს, როგორც დასაკლავ ცხვარს,
ქამარზე გამოვიბამ
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა ქვების აცდენას ვისწავლი
და ჩემკენ ნასროლი “ლოდებისგან ტაძარს ავაგებ”
სადაც შემოვლენ ღმერთები და
ჩუმად მთხოვენ ბედს და იმედებს,
რომლებიც ჩემთვის ერთხელაც არ გამოიმეტეს
და ვიქნები შესაძლებელი, როგორც დროშა
მთვარის ზედაპირზე დარჭობილი
და მოსალოდნელი,
როგორც ცვალებადი მოღუბლულობა
და ცვალებადი,
როგორც მოსალოდნელი სიყვარული

მაშინ მინდა იყო აქ.

გილიოტინა *ნიკა ჩერქეზიშვილი*

მე წავალ,
როგორც არაერთი წასულა დღემდე...
საქანელაა ეს ცხოვრება,გაქანებული...
ჰო..
შეგვეშალა,
საყვარელო,
ბედს როცა ვენდეთ,
ყველა ჩვენი გზა ციცაბოა,
დაქანებული...
რა უფლება მაქვს,
სიკვდილმისჯილს მიყვარდეს ვინმე...
ბოლო დღეებიც უსასიზღრეს იქცა ლოდინად...
ხვალ მიატოვებს ჩემი სული სხეულის მღვიმეს
და...
ჩემს არყოფნას სისხლით დაწერს
გილოტინა. (!!!!!)

Hello - Lionel Richie!

I've been alone with you
Inside my mind
And in my dreams I've kissed your lips
A thousand times
I sometimes see you
Passing outside my door
Hello!
Is it me you're looking for?
I can see it in your eyes
I can see it in your smile
You're all I've ever wanted
And my arms are open wide
Because you know just what to say
And you know just what to do
And I want to tell you so much
I love you

I long to see the sunlight in your hair
And tell you time and time again
How much I care
Sometimes I feel my heart will overflow
Hello!
I've just got to let you know
Because I wonder where you are
And I wonder what you do
Are you somewhere feeling lonely?
Or is someone loving you?
Tell me how to win your heart
For I haven't got a clue
But let start by saying
I love you

Hello!
Is it me you're looking for?
Becuase I wonder where you are
And I wonder what you do
Are you somewhere feeling lonely?
Or is someone loving you?
Tell me how to win your heart
For I haven't got a clue
But let start by saying
I love you!

ეული ფითრისა *იმედი ჯახუა*

მწვანე ჯერაც ეურჩება ყვითელს...
ვეფერები შენს შეცივნულ თითებს...

ვეფარები მოგონების ჩეროს,
ხელში შენი მაჯის თრთოლვას ვითვლი...
შენ კი ზემოთ გეპარება მზერა
კენწეროზე მწვანე ბურთი - ფითრი

რძისფერ, რძიან მძივებს უწვდის ჩიტებს...
მწვანე ჯერაც ეურჩება ყვითელს...
ვეფერები შენს ფერგამკრთალ თითებს
და შენს დაღლილ გულისფეთქვას ვითვლი..

რა ბაღები გაუძარცვავთ ქართა...
აწ ყოველი რა იოლად ითქმის...
წლებს კი ჩვენი სიყმაწვილის გარდა
არაფერი წაუღიათ თითქმის...


ო, რამდენი წვეთი ცრემლის მისდევს
რამდენ ქარს და წვიმით ნაბან ბინდებს...
მწვანე ჯერაც ეურჩება ყვითელს
- როგორც ცრემლი შეაკავებს ქვითინს...

ხელისგულზე შენი ხელი მიდევს
- ვეფერები შენს შეცივნულ თითებს...
ვეფარები სინანულის რიდეს
და შენს მიმქრალ მაჯისცემას ვითვლი..

მსხალს მიმცხრალი დეკემბრის მზე ადგას,
- მშიერ შაშვებს შიშით ელის ფითრი...
ტოკავს ჟამის გამჭვირვალე ფარდა
- აბა წლებზე რა აუგი ითქმის?!.

- მათ ხომ ჩვენი სიყვარულის გარდა
არაფერი წაუღიათ თითქმის?!.


ნუთუ მართლა?!. - მაინც როგორ, ღმერთო?!.
- მარქვი რად და თუ სჯობს - მაინც რითი?!.
ყველა ფოთლის ერთგულებას ერთად
ერთგულება ერთადერთი ფითრის?!.

კენწეროზე მწვანე ბურთი ჩიტებს
რძისფერ ნაყოფს - რძიან მძივებს უწვდის...
მწვანე ჯერაც ეურჩება ყვითელს...
ფითრი ზამთარს უდარდელად უცდის...

როცა ხსოვნა გულს ცრემლებით ნათლავს,
როცა მზერა ნიშანია კითხვის,
მხოლოდ ერთი - გული იტყვის მართალს,
თუნდ უჩუმრად, თუნდ უთქმელად სიტყვის...

ჩვენს გულებს ხომ ერთმანეთის გარდა
აღარავინ დაუკარგავთ თითქმის...


და ჩემს გულს ხომ დღესაც ისევ ბზარავს
გახსენება იმ აპრილის იმ დღის...
ან მას ვითღა აწამებდეს სხვა რამ,
ვინც არეულ რიტმს მაჯაზე ითვლის?!.

გულიც ვისი ამდენ რამეს მალავს,
გული - ტოლი პაწაწინა ჩიტის...

გულის ხსოვნა რამდენ რამეს იტევს...
გულის სათქმელს ენა ვითღა იტყვის?!.
ვეფერები შენს ფითრისფერ თითებს
და ზეავცქერ მზეზე ხასხასს ფითრის...

მუხლმოყრილა შენი გულის კართან
გული ჩემი - ვით პასუხი კითხვის...
- მათ ხომ ქვეყნად ერთმანეთის გარდა
აღარავინ ჰყვარებიათ თითქმის...

და აი კვლავ *ვასო შონია*

და აი კვლავ!..

სამყაროსხელა ფიქრებს ერთ ჩანთაში ვკრავ,

წარსულს და მომავალს ერთი წვეთი სინანულის გარეშე ვკლავ...

და მათ შორის ჩარჩენილი,

ბედისწერას ხელში აყვანის ნებას ვრთავ...

* * *

და აი კითხვა!..

ბედისწერა არ არსებობსო!.. ვინ თქვა?!

ვის უღალატა ასე გრძნობამ?! ვის გაუმრუდდა ასე სიტყვა?!

ვინ დამაჯერებს ბედისწერისგან ხელში აყვანილს?!

ბედისწერაა ჩემი კუბოც!.. ჩემი ცხოვრებაც!.. ჩემი აკვანიც!..

და აი ისევ!..

მთიდან მთაზე სახტუნაოდ, ღრუბლის საკოცნელად ვიწევ...

გზის იდუმალებას, ზღვის მღელვარებას, ცის ბრწყინვალებას ვიძენ...

და მათი ყურმოჭრილი მონა

მათში ვიცოცხლებ, მათით ვიცოცხლებ... ჯვარს მათზე ვიწერ...

და აი ვიღაცა!..

ვიღაცამ სიტყვა მჭრელი და ნათელი გულში იტაცა,

დაუკავშირა ვიღაცამ გზა, მიზანი - მიწას, ცას

და სიყვარულით... სულით ჩემით...

დასნეულდა... და გაუხარდა ვიღაცას...

და აი მორიგი!..

განშორებით, უდიდესი ტკივილით, აუწერელ სიხარულს მოვიგებ,

სულს ვასუნთქებ, ღმერთს ვაცოცხლებ... სინდისს შუბლზე მოვირგებ

და სახით მისით... ცრემლით!..

მიწას დავნამავ, ხეს ვემთხვევი... და მუხლს მოვიდრეკ...

და აი თქვენ!..

გულს გტკენთ, ფიქრებს გტკენთ... ცხოვრებას გტკენთ!

სევდას გიღვივებთ, ცრემლებს გდენთ...

და ვფიცავ ფიცილს!..

ამით მხოლოდ ფრენას გასწავლით და გასხივოსნებთ...

და აი მე!..

ცივი და მსუბუქი, ცხელი და მძიმე!..

სულში უწყვეტი მაქვს ცრემლის წვიმა...

აააააააიიიიიიი!!! მომკიდა ბგერა სმენაზე

მთავარმა ნოტმა, მთავარმა სიმმა...

აააააააიიიიიიი!!! მომკიდა ხედვა მზერაზე

ყველაზე თბილმა, ყველაზე ძვირმა...

ააააააააააააააააააააააააააააააააა!!!!!

შემინდეთ სუსტმაც, ძლიერმაც, გმირმაც...

აქ მირჩევნია გავნვლო ცხოვრება...

გავნვლო ცხოვრება ცხოვრების მიღმა...

* * *

და აი კვლავ!..

სამყაროსხელა ფიქრებს ერთ ჩანთაში ვკრავ,

წარსულს და მომავალს ერთი წვეთი სინანულის გარეშე ვკლავ...

და მათ შორის ჩარჩენილი,

ბედისწერას ხელში აყვანის ნებას ვრთავ...

*** ვასო შონია

მიჩერებული ერთ,

ერთადერთ წერტილს,

მიშტერებული ღმერთს -

უმეტესს ღმერთის...



ღრუბლის ქულაზე წამოწოლილს,

მიწას მოწყვეტილს,

წვიმით დანამულს,

მზის ქვეშ მოყოლილს,

არ დამედება მტვერი,

არ მეყოლება არც მოყვარე მოსისხლე

და არც მოსისხლე მტერი,

არ მომკლავს ტყვია, შიმშილი, წყურვილი,

წითელი შური, მწვანე სიძულვილი

არ მომკლავს...

ჩემი ვედრება, ლოცვა და სურვილი,

ჩემი გულისცემა სავსე სიყვარულით,

ზეცის დღიურში სიტყვებად გამომყავს:

მათხოვე ალერსი წერტილის ერთის,

მაცხოვრე ცხოვრებით წერტილის

უმეტეს ღმერთის;

არ მინდა სიცილი...

მათხოვე მოხარხარე ბედნიერება -

სავსე ტირილით,

მათხოვე სიყვარული ჩუმი -

სავსე კივილით,

მათხოვე...

მერე თუ გინდა დამაყრუე, დამაბრმავე,

გონებამიბნედილი, ღონემიხდილი

მარტო დამტოვე...

ოღონდ მათხოვე!.. მათხოვე!.. მათხოვე!..

წამართვი მერე, თუ გინდა

ცრემლი, ღიმილი...

და მიჩერებულს ერთ,

ერთადერთ წერტილს...



მიშტერებულს ღმერთს -

უმეტესს ღმერთის,

გადამაფარე სევდა-საბანი...

მაჩუქე დარდით სიკვდილი.